İddiaya göre, sabah 08.00 mesaisine yarım saat geç kalan akşam da 15 dakika erken çıkan işçi tazminatsız şekilde kovuldu. İşçi, davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin açık ve kesin bir ifade olmadan sona erdirildiğini dile getirdi. Mahkeme, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız nedenle feshedildiğini ileri sürerek davacının işe iadesini talep etti. İşveren ise fesih işleminin usulüne uygun şekilde yapıldığını savunarak davanın reddini istedi. 

 

Mahkeme; işverenin yapmış olduğu fesih işleminde feshin son çare olma ilkesine uyulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verdi. Kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulundu. Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetti. Kararı davacı işçi temyiz edince devreye Yargıtay 9. Hukuk Dairesi girdi. Yargıtay işçinin işe geç gelip erken çıktığına dair tutanak tutulduğuna dikkat çekti. Davacının savunma vermediği ve davacıya bu nedenle 2 günlük ücretten kesme cezası ve ihtar verildiği, davacının belirtilenlerin doğru olmadığına ilişkin savunma verdiği hatırlatıldı. 

 

Kararda şöyle denildi: "Davacıya ihtar verildiği, iki gün işe geç geldiği belirtilerek tutanak tutulduğu ancak davacının savunma vermediği, 17.10.2016 tarihli ihtarname ile davacının iş akdinin feshedildiği anlaşılmıştır. Davalı işyerinin özelliği ve yapılan işin gereği kesintisiz çalışılması gereken işyerinde mazeretsiz devamsızlıklar yaparak olumsuzluklara yol açan davacının iş akdinin feshinin geçerli nedene dayandığı anlaşılmakla davanın reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir. İş Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin kabul yönündeki kararı bozularak ortadan kaldırılmıştır. Feshin geçerli nedene dayandığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir."