4857 sayılı İş Kanunu’nda ücretsiz izin, yalnızca yol izni, doğum, evlat edinme durumları için işçinin talebi ile kullanılabilen bir izin şekilde düzenlenmiştir. İşverenin tek taraflı bir kararla işçiyi ücretsiz izne göndermesi ancak işçinin onayını alması koşuluyla mümkündür. İşçinin onay vermediği bir ücretsiz izin zorlaması iş sözleşmesinin işveren tarafından feshi olarak değerlendirilmektedir. 

 

1475 sayılı eski iş Kanunu’nun halen yürürlükte olan ve kıdem tazminatını düzenleyen maddesine göre, "işçinin işe başladığı tarihten itibaren hizmet akdinin devamı süresince her geçen tam yıl için işverence işçiye 30 günlük ücreti tutarında kıdem tazminatı ödenir. Bir yıldan artan süreler için de aynı oran üzerinden ödeme yapılır." 

 

Ancak Yargıtay’ın bu konuda istikrar kazanmış kararlarında, iş sözleşmesinin askıda olduğu süreler gibi çalışılmayan veya kanun gereği çalışılmış sayılmayan sürelerin kıdemden sayılmayacağı belirtilmekte ve ücretsiz izin süresi de bu kapsamda değerlendirilmektedir. Kararlar, kıdem tazminatına esas olacak toplam kıdemin, ücretsiz izin süreleri düşüldükten sonra kalan süre olduğu ve kıdem tazminatı hesaplamasının bu süreye göre yapılması gerektiği yönündedir.