Seçim bitti, kıdem tazminatının fona devredilme çalışmaları yeniden gündeme geldi. Genel grev kararlarını hatırlatan işçi konfederasyonları AKP Hükümeti´ni uyardı: Biz mücadeleye hazırız

Görkemli bir G20 toplantısı izledik. Heyetler, oteller, buluşmalar derken, elde kalan nedir derseniz, iyi dilek mektubunu andıran bildirgeden ötesini söylemek zor.

Erdoğan´dan bir yalan daha! Asgari ücrette Avrupa ortalaması 200 değil, brüt 706 Euro. Türkiye ise bu ortalamanın çok altında

G20 zirvesi Cumhurbaşkanı´nın fiilen başkanlığı ilan etmesi ve dünyanın nelere gebe olduğunu göstermesi bakımından önemli bir zirve oldu diyebiliriz.

Paris saldırısı ve ardındaki gelişmeler üzerine gelişen tartışmalara boyut kazandıracağını umduğum bilindik bir öyküyle başlayayım; 1970´lerin sonunda kapitalizmin içinde bulunduğu krizi aşmanın bir parçası olarak sendikalara, emeğe, sınıf mücadelesine saldıranlar, işçilerin yüksek ücretlerle toplumu tembelleştirdiğini ileri sürerek açtıkları savaşı meşrulaştırma peşine düşmüşlerdi.

İşverenler bin 300 liralık asgari ücrete bile itiraz ederken, Türkiye´de işçinin de memurun da açlıktan ölmemek için yapması gereken aylık harcama tutarı 1650 lirayı aştı.

Oya Özarslan: G20´de ana gündem maddesi yolsuzluk, terörün çok gerisinde kaldı. Yolsuzlukla mücadelede ise vaatler harika ama icraat sıfır

İş güvencesini bitiren esnek çalışma, özel istihdam büroları modelleri yaşama geçiriliyor. Hükümet, kazanılmış hakları ortadan kaldıran kıdem tazminatı değişikliğini bir kez daha zorlayacak. Memurların işten atılmasını sağlayacak 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nda kapsamlı değişiklikler de masaya getirilecek.

Et kokmasın diye tuzlanır. Ya tuz koktuysa? TBMM, millete ait olan egemenliği, Anayasa´dan aldığı yetki ile kullanan en yetkili organ.

G20 Antalya zirvesi geçen hafta sonunun kuşkusuz en önemli gündem maddesiydi. Türkiye’nin “kapsayıcılık ve sürdürülebilirlik” temaları öncülüğünde sürdürdüğü dönem başkanlığından sonra bizim açımızdan geride kalan en önemli belge ise Emek20, yani L20 zirvesinde alınan kararlardı.

Hanehalkı tüketim harcamaları içinde en yüksek payı yüzde 24.8 ile konut ve kira harcamaları alıyor. Eğitim harcamalarına sadece yüzde 2.4’lük pay ayrılıyor.

“Hava kurşun gibi ağır” bir süredir Nâzım Hikmet’in dizelerinde yerini bulduğu gibi. “Yüreklerin kulakları sağır.” Biz ise bağırmaya çalışıyoruz. Bir kabusun içindeyiz. Bir uyansak! Ah bir uyansak!