1 Mayıs’tan söz edildiğinde hep bugünün, “İşçi Sınıfının Birlik, Dayanışma ve Mücadele Günü” olduğundan söz edilir.

Bilgiç, bir o kadar cahilane yorumlardaki haksız işçi düşmanı suçlamaları dinlerken tüylerim diken diken oluyor… İşçileri, sendikal haklarını, katletmede, gasp etmede, ötekileştirmede biz nerelerden nerlere geldik böyle?

Eğer gözünüzdeki bağı biraz gevşetirseniz bu yıl 1 Mayıs alanında gözünüze görünmeyen kalabalıkları seçerdiniz…
Çünkü günde 39 dolara haftada 84 saat gece gündüz kapanmayan atölyelerde çoluk-çocuk çalışan 350 kişinin cesetlerinin hâlâ çıkarıldığı Bangladeş´le rekabete girişen Türkiye´nin ölü işçileri de 1 Mayıs´a katılıyordu.

Bu yılki 1 Mayıs kutlamalarında alan tartışması yine ön plana geçti. 2007-2009 yılları arasında DİSK başta olmak üzere çeşitli sendika ve siyasi partilerin mücadelesi sonucunda, AKP iktidarı 1 Mayıs İşçi Bayramının Taksim´de kutlanmasını kabul etmek zorunda kaldı.

İşçi ve emekçilerin uluslararası birlik, mücadele ve dayanışma bayramı olan 1 Mayıs, tüm emekçi kardeşlerimize kutlu olsun. Tekgıda-İş olarak 1 Mayıs´ı başta İstanbul, Ankara ve İzmir olmak üzere Türkiye´nin dört bir yanında emekçi kardeşlerimizle birlikte alanlarda kitlesel olarak kutlayacağız. Emeğin hakkını adilce aldığı bir dünya ve ülke özlemiyle kutlamalara tüm örgüt ve üyelerimizle birlikte iştirak ediyoruz.

1 Mayıs, İşçi Sınıfının Birlik, Dayanışma ve Mücadele Günü! Bu yüzden de bugünü belirleyen onun bir mücadele günü olması ve onu kutlamaya hazırlananlar da bu kutlamayı hak eden; işçilerin birleşmesi, ortak mücadele etmesi için çalışanlar olacaktır.

İstanbul´da, kimi Çalışma Bakanlığı yetkilisinin de katılacağı açıklanıp düzenlenmiş İnsan Kaynakları Yönetiminde İşten Çıkarma Stratejileri Konferansı. Protestolar oldu, Çalışma Müdürü´nün katılmayacağı açıklandı, konferans ismi değiştirildi falan filan. Ama niyet o niyet.

1 Mayıs´ın anlamı; yılın her günü, hatırlamamız ve gerçekleştirmemiz gereken ilkelerin, bir günde yeniden hatırlanması ve hafızanın tazelenmesidir. Her 1 Mayıs günü acı bir anımı hatırlarım. Mezun olduğum lisede ilginç bir gelenek vardı.

Başbakan Erdoğan’ın “Milli içkimiz ayran” sözleri tartışılırken; Türkiye Geleneksel Alkollü İçki Üreticileri Derneği (GİSDER), rakının “Türkiye’nin milli içkisi” olarak tescili amacıyla Avrupa Birliği Komisyonu’na coğrafi işaret tescil başvurusu yaptı.

AKP milletvekili Fikri Işık, sendikal örgütlenme yaptıkları gerekçesiyle işten atılan 6 Pakmaya işçisine sahip çıktı, işverene sitem etti.

1963 yılında başlatılan Kavel grevi, 50 yıldır işçi sınıfı tarihinde özel bir yeri işgal ediyor. Bugün ne yapmalıyız sorusunun yanıt da bu direnişin izlerinde yatıyor.

Herhalde 1 Mayıs’ın alanda kutlanmasına sadece üç gün kalmışken halen “alan tartışması” yapanları kendileriyle baş başa bırakarak, her yer ve mümkün olan tüm emek ve demokrasi güçlerini en geniş katılımla, sendikasız işçi kesimlerinin katılımı için de her aracı kullanarak çalışmaları yoğunlaştırmak bu gün en önemli iştir.?